“อย่าหลงเลย ท่านจะหลอกลวงพระเจ้าไม่ได้ เพราะว่าผู้ใดหว่านอะไรลง ก็จะเกี่ยวเก็บสิ่งนั้น” (กท.6:7) ไม่มีข้อยกเว้น กฏก็คือกฏ ถ้าเราหว่านสิ่งที่ดี เราก็จะได้เก็บเกี่ยวพระพร และถ้าเราหว่านความชั่วร้าย เราก็ต้องเก็บเกี่ยวความเจ็บปวด

หลายคนมักถามว่าทำไมเขาทำผิดต่อเรา แต่ไม่เห็นเป็นอะไรเลย เราต้องเข้าใจก่อนว่า เมื่อเขาทำอะไรเรานั่นมันก็เพราะว่ามันเป็นการหว่าน ยังไม่เจริญเติบโต เขาเพียงหว่านเมล็ดลงไปในการกระทำ กว่าจะแตกกลายเป็นรากและเป็นต้น และต่อมาวันหนึ่งมันโตขึ้นเกิดผล ก็เป็นเวลาที่เขาต้องเก็บเกี่ยวเช่นกัน

ดังนั้น เราต้องคำนึงว่า ยามมีปัญหาเกิดขึ้น เราต้องถามว่านี่เป็นการเก็บเกี่ยวเก็บที่เราเคยหว่านหรือ  เป็นการทดสอบชีวิตที่ต้องอดทน เพื่อเกิดผลอันดีที่จะพิสูจน์ตัวจริงของเรา เหมือนทองจะถูกทดสอบว่าเป็นของจริงหรือไม่ต้องถูกทดสอบด้วยไฟ   ในยามถูกทดสอบนั้น เมื่อเราเผชิญปัญหาและความทุกยากลำบากนั้น เราจะได้สารภาพบาปหรือขอบคุณพระเจ้า

แทนที่เราจะโทษคนอื่น เราคสรมาสำรวจจิตใจ และการกระทำของเราเองดีกว่าเพื่อป้องกันการโทษคนอื่น โดยไม่สำรวจว่าเราเคยหว่านอะไรลงไป เช่นเราเคยดูถูกเขาคนนั้นหรือไม่ช่วยเหลือ ยามเขายากลำบาก วันนี้เหตุการณ์คล้ายกันนี้เกิดขึ้นกับเรา เราก็ถูกกระทำเช่นนั้นเหมือนกัน เราควรจะขอบคุณในเหตุการณ์ตอนนี้เพื่อจะได้เปลี่ยนท่าที กลับใจไหม่ และสารภาพบาปที่เราได้เคยได้ทำแบบนั้นไป จะได้ รีบแก้ตัวใหม่ แบบนี้พระเจ้าทรงชอบและทรงอวยพรครับ หรือเราสำรวจจิตใจแล้วว่าเราไม่เคยทำผิดเบบนี้กับใคร ใช่มันคือการทดสอบ เราต้องเข้าใจก่อนนะครับว่า การทดลอง นำเราไปสู่การล้มลง แต่การทดสอบมีเพื่อจะเช็คสภาพความเชื่อ ความเป็นผู้ไหญ่ ความสามารถของเรา ว่าเราจะเผชิญสิ่งนี้ได้หรือไม่ และขอให้ท่านผ่านการทดสอบให้ได้นะครับ

ค่านิยมใหม่ของเรา คือทำดี ไม่มีใครต้องเห็น ไม่สนใจว่าเขาจะตอบแทนเราอย่างไร แต่เราจะทำดี ต่อเขา เพราะเป็นนิสัยเป็นชีวิต เป็นค่านิยมของเรา เพราะเชื่อในกฎการหว่าน ว่าหากเราหว่ายสิ่งที่ดี แม้คนนั้นจะตอบแทนร้าย แต่พระเจ้าก็จะชดเชยให้แก่เรา ตอบแทนเราเพราะเราทำดีให้พระเจ้า เพื่อพระเจ้าจะทรงตอบแทน ไม่ใช่เพราะเราทำดีเฉพาะคนนั้นเท่านั้น

การทำดีเป็นค่านิยม การเริ่มทำดีก่อน การตอบแทนด้วยการดี การกระทำเหล่านี้ควรเป็นค่านิยม ใหม่ของเราผู้เป็นคริสตชน เพราะไม่มีการหว่านใดที่ไม่มีการเก็บเกี่ยวดังนั้น เราจะเกี่ยวเก็บสิ่งดีหรือไม่ดี อยู่ที่การกระทำของเราในวันนี้ครับ

บทความนี้เป็นส่วนหนึ่งของบทเรียน “แม่น้ำแห่งชัยชนะ เล่มที่ 1”

Picture’s source: http://qingqingsweet.blogspot.com/2011/05/help-me.html



“อย่าหลงเลย ท่านจะหลอกลวงพระเจ้าไม่ได้ เพราะว่าผู้ใดหว่านอะไรลง ก็จะเกี่ยวเก็บสิ่งนั้น” (กท.6:7) ไม่มีข้อยกเว้น กฏก็คือกฏ ถ้าเราหว่านสิ่งที่ดี เราก็จะได้เก็บเกี่ยวพระพร และถ้าเราหว่านความชั่วร้าย เราก็ต้องเก็บเกี่ยวความเจ็บปวด

หลายคนมักถามว่าทำไมเขาทำผิดต่อเรา แต่ไม่เห็นเป็นอะไรเลย เราต้องเข้าใจก่อนว่า เมื่อเขาทำอะไรเรานั่นมันก็เพราะว่ามันเป็นการหว่าน ยังไม่เจริญเติบโต เขาเพียงหว่านเมล็ดลงไปในการกระทำ กว่าจะแตกกลายเป็นรากและเป็นต้น และต่อมาวันหนึ่งมันโตขึ้นเกิดผล ก็เป็นเวลาที่เขาต้องเก็บเกี่ยวเช่นกัน

ดังนั้น เราต้องคำนึงว่า ยามมีปัญหาเกิดขึ้น เราต้องถามว่านี่เป็นการเก็บเกี่ยวเก็บที่เราเคยหว่านหรือ  เป็นการทดสอบชีวิตที่ต้องอดทน เพื่อเกิดผลอันดีที่จะพิสูจน์ตัวจริงของเรา เหมือนทองจะถูกทดสอบว่าเป็นของจริงหรือไม่ต้องถูกทดสอบด้วยไฟ   ในยามถูกทดสอบนั้น เมื่อเราเผชิญปัญหาและความทุกยากลำบากนั้น เราจะได้สารภาพบาปหรือขอบคุณพระเจ้า

แทนที่เราจะโทษคนอื่น เราคสรมาสำรวจจิตใจ และการกระทำของเราเองดีกว่าเพื่อป้องกันการโทษคนอื่น โดยไม่สำรวจว่าเราเคยหว่านอะไรลงไป เช่นเราเคยดูถูกเขาคนนั้นหรือไม่ช่วยเหลือ ยามเขายากลำบาก วันนี้เหตุการณ์คล้ายกันนี้เกิดขึ้นกับเรา เราก็ถูกกระทำเช่นนั้นเหมือนกัน เราควรจะขอบคุณในเหตุการณ์ตอนนี้เพื่อจะได้เปลี่ยนท่าที กลับใจไหม่ และสารภาพบาปที่เราได้เคยได้ทำแบบนั้นไป จะได้ รีบแก้ตัวใหม่ แบบนี้พระเจ้าทรงชอบและทรงอวยพรครับ หรือเราสำรวจจิตใจแล้วว่าเราไม่เคยทำผิดเบบนี้กับใคร ใช่มันคือการทดสอบ เราต้องเข้าใจก่อนนะครับว่า การทดลอง นำเราไปสู่การล้มลง แต่การทดสอบมีเพื่อจะเช็คสภาพความเชื่อ ความเป็นผู้ไหญ่ ความสามารถของเรา ว่าเราจะเผชิญสิ่งนี้ได้หรือไม่ และขอให้ท่านผ่านการทดสอบให้ได้นะครับ

ค่านิยมใหม่ของเรา คือทำดี ไม่มีใครต้องเห็น ไม่สนใจว่าเขาจะตอบแทนเราอย่างไร แต่เราจะทำดี ต่อเขา เพราะเป็นนิสัยเป็นชีวิต เป็นค่านิยมของเรา เพราะเชื่อในกฎการหว่าน ว่าหากเราหว่ายสิ่งที่ดี แม้คนนั้นจะตอบแทนร้าย แต่พระเจ้าก็จะชดเชยให้แก่เรา ตอบแทนเราเพราะเราทำดีให้พระเจ้า เพื่อพระเจ้าจะทรงตอบแทน ไม่ใช่เพราะเราทำดีเฉพาะคนนั้นเท่านั้น

การทำดีเป็นค่านิยม การเริ่มทำดีก่อน การตอบแทนด้วยการดี การกระทำเหล่านี้ควรเป็นค่านิยม ใหม่ของเราผู้เป็นคริสตชน เพราะไม่มีการหว่านใดที่ไม่มีการเก็บเกี่ยวดังนั้น เราจะเกี่ยวเก็บสิ่งดีหรือไม่ดี อยู่ที่การกระทำของเราในวันนี้ครับ

เขียนโดย อ.เจริญ ยธิกุล

บทความนี้เป็นส่วนหนึ่งของบทเรียน “แม่น้ำแห่งชัยชนะ เล่มที่ 1”

Picture’s source: http://qingqingsweet.blogspot.com/2011/05/help-me.html

สิ่งที่เป็นผลของนิสัยทุกวันนี้ คือรากของมันเหมือน ต้นไม้เมื่อมีผมย่อมบอกให้รู้ว่าต้นไม้นี้มีราก   พระคริสต์ทรงสอน ต้นไม้ดีผลย่อมดี ต้นไม้เลวผลก็เลวด้วย ยามเราพบปัญหาต้องถามว่า พระเจ้าให้เราเก็บเกี่ยวผลที่เราเคยหว่าน จนตอนนี้สิ่งนั้นกลายเป็นรากและเป็นต้นที่สร้างผล ที่เรากำลังรับหรือไม่

มีหญิงคนหนึ่งผู้เขียนหนังสือมากมายเกี่ยวกับการบำบัดเยียวยา หญิงผู้นี้คือจอช์ย เมย์เยออ์ เธอตั้งครรภ์ ปลากฎว่าลูกคนที่สี่คลอดลำบากมาก เธอมีอาการอยากอาเจียน เวียนศรีษะ วันหนึ่งเธอนอนที่โซฟา และอธิษฐายต่อพระเจ้า จนพระองค์สำแดงว่าเมื่อสองปีก่อนเธอตำหนินักเรียนที่ท้องในเช้าวันอาทิตย์วันหนึ่งว่าที่นักเรียนคนนี้ที่ท้องขาดเรียนเพราะไม่รักพระเจ้า เรื่องอาการวิงเวียน ปวดหัว อยากอาเจียนก็เป็นเพียงแค่เป็นข้ออ้าง แต่วันนี้เมื่อเธอท้อง สิ่งที่เธอเคยตำหนินักเรียนเช้าวันอาทิตย์ของเธอนั้นกลับมาสู่ตัวเธอเอง

ปัญหาทุกอย่างเกิดจากราก เมื่อมีรากและส่งผลออกมา 3 ทาง

1) การละเมิดทางร่างกาย

2) การละะมิดทางอารมณ์

3) การละเมิดทางคำพูด

การแก้คือแก้ที่ราก เราควรแก้ที่รากโดยการตัดรากทิ้ง แต่ไม่ใช่ตัดผล เพราะมันยังมีรากและมันก็ยังเกิดผลอออกมาอีกได้ ตัวอย่างง่ายๆ เช่น มีเสี้ยนอยู่ในมือ คือรากมันตำเราและเราเจ็บคือ ผลเราต้องเอาเสี้ยนออกไม่ใช่แค่ใส่ยาแล้วก็จะหาย

เชื้อ วัชพืช ต้นหญ้าวัชพืชต้องตัดถอนออก แต่ไม่ใช่แค่ตัดหญ้าเท่านั้น เพราะแม้ตัดหญ้า แต่วัชพืชยังคงอยู่ต่อไป บางครั้งเราใส่ปุ๋ยเติมเข้าไป วัชพืชของเราก็เจริญเติบโตขึ้น วัชพืชก็เช่นสิ่งที่พูด สิ่งที่คิด สิ่งที่เก็บเอามาไว้ในใจ (โดยการมอง ฟัง สถานที่ไป คนที่พูด)

การหว่านและเกี่ยว กท 6:7 “อย่าหลงเลย  ท่านจะหลอกลวงพระเจ้าไม่ได้ เพราะว่าผู้ใดหว่านอะไรลง  ก็จะเกี่ยวเก็บสิ่งนั้น”

การหว่านเก็บเกี่ยวเกิดขึ้นเป็นประจำและเป็นเรื่องที่อาจเกิดขึ้นวันนี้ว่าเราเลือกที่จะหว่านอะไร

การหว่านคำพูด หว่านการกระทำ   หว่านความคิด เราก็จะเก็บเกี่ยวสิ่งต่างๆในนั้นตามที่เราหว่าน หากไม่อยากมีบาดแผลก็อย่าหว่านสิ่งไม่ควรหว่าน ไม่อยากเก็บเกี่ยวสิ่งใดก็อย่าหว่านสิ่งนั้น

เราควรหว่านสิ่งที่ดี

• ความมีคุณธรรม
• เชื่อฟังเจ้านาย บิดามารดา สามี
• สะสมพระคำ คำสอนที่ดีไว้ในใจ
• บริหารดูแลการเงินและเวลาให้ดีไม่เบียดเบียนใคร รู้จักอดออมสะสม ท่านจะเป็นคนไห้ยืมไม่ใช่ขอยืม

ชีวิตที่มีความบริสุทธิ์คือการแยกตัวจากสิ่งชั่วร้าย ผิดศิลธรรม จากการนินทาว่าร้าย คิดร้ายต่อผู้อื่น

ถ้าท่านไม่หว่ายสิ่งเหล่านี้ ชีวิตท่านก็จะเก็บเกี่ยว ความสงบ สันติสุข ความยินดีอย่างแน่นนอน  เพราะท่านมองโลกด้วบความจริง ถูกต้อง พระเจ้ายุติธรรม เราจะมีความสุขกับกลุ่มคนที่เราอยู่ด้วย เพราะท่าน คิดดี พูดดี ใจดี ท่านก็จะน่ารักในสายตาคนทั้งหลาย ไม่มีพิษไม่มีภัย ไม่มีอันตรายใดๆมาย่างกราย คนรอบข้างก็อยากปกป้อง อยากเข้าใกล้ เพราะท่านมีชีวิตที่ดี เพราะท่านหว่านสิ่งที่ดีแล้วครับ

บทความนี้เป็นส่วนหนึ่งของบทเรียน “แม่น้ำแห่งชัยชนะ เล่มที่ 1”

Picture’s source: http://www.freecdtracts.com/map/distributorsAfrica.htm

สิ่งที่เป็นผลของนิสัยทุกวันนี้ คือรากของมันเหมือน ต้นไม้เมื่อมีผมย่อมบอกให้รู้ว่าต้นไม้นี้มีราก   พระคริสต์ทรงสอน ต้นไม้ดีผลย่อมดี ต้นไม้เลวผลก็เลวด้วย ยามเราพบปัญหาต้องถามว่า พระเจ้าให้เราเก็บเกี่ยวผลที่เราเคยหว่าน จนตอนนี้สิ่งนั้นกลายเป็นรากและเป็นต้นที่สร้างผล ที่เรากำลังรับหรือไม่

มีหญิงคนหนึ่งผู้เขียนหนังสือมากมายเกี่ยวกับการบำบัดเยียวยา หญิงผู้นี้คือจอช์ย เมย์เยออ์ เธอตั้งครรภ์ ปลากฎว่าลูกคนที่สี่คลอดลำบากมาก เธอมีอาการอยากอาเจียน เวียนศรีษะ วันหนึ่งเธอนอนที่โซฟา และอธิษฐายต่อพระเจ้า จนพระองค์สำแดงว่าเมื่อสองปีก่อนเธอตำหนินักเรียนที่ท้องในเช้าวันอาทิตย์วันหนึ่งว่าที่นักเรียนคนนี้ที่ท้องขาดเรียนเพราะไม่รักพระเจ้า เรื่องอาการวิงเวียน ปวดหัว อยากอาเจียนก็เป็นเพียงแค่เป็นข้ออ้าง แต่วันนี้เมื่อเธอท้อง สิ่งที่เธอเคยตำหนินักเรียนเช้าวันอาทิตย์ของเธอนั้นกลับมาสู่ตัวเธอเอง

ปัญหาทุกอย่างเกิดจากราก เมื่อมีรากและส่งผลออกมา 3 ทาง

1) การละเมิดทางร่างกาย

2) การละะมิดทางอารมณ์

3) การละเมิดทางคำพูด

การแก้คือแก้ที่ราก เราควรแก้ที่รากโดยการตัดรากทิ้ง แต่ไม่ใช่ตัดผล เพราะมันยังมีรากและมันก็ยังเกิดผลอออกมาอีกได้ ตัวอย่างง่ายๆ เช่น มีเสี้ยนอยู่ในมือ คือรากมันตำเราและเราเจ็บคือ ผลเราต้องเอาเสี้ยนออกไม่ใช่แค่ใส่ยาแล้วก็จะหาย

เชื้อ วัชพืช ต้นหญ้าวัชพืชต้องตัดถอนออก แต่ไม่ใช่แค่ตัดหญ้าเท่านั้น เพราะแม้ตัดหญ้า แต่วัชพืชยังคงอยู่ต่อไป บางครั้งเราใส่ปุ๋ยเติมเข้าไป วัชพืชของเราก็เจริญเติบโตขึ้น วัชพืชก็เช่นสิ่งที่พูด สิ่งที่คิด สิ่งที่เก็บเอามาไว้ในใจ (โดยการมอง ฟัง สถานที่ไป คนที่พูด)

การหว่านและเกี่ยว กท 6:7 “อย่าหลงเลย  ท่านจะหลอกลวงพระเจ้าไม่ได้ เพราะว่าผู้ใดหว่านอะไรลง  ก็จะเกี่ยวเก็บสิ่งนั้น”

การหว่านเก็บเกี่ยวเกิดขึ้นเป็นประจำและเป็นเรื่องที่อาจเกิดขึ้นวันนี้ว่าเราเลือกที่จะหว่านอะไร

การหว่านคำพูด หว่านการกระทำ   หว่านความคิด เราก็จะเก็บเกี่ยวสิ่งต่างๆในนั้นตามที่เราหว่าน หากไม่อยากมีบาดแผลก็อย่าหว่านสิ่งไม่ควรหว่าน ไม่อยากเก็บเกี่ยวสิ่งใดก็อย่าหว่านสิ่งนั้น

เราควรหว่านสิ่งที่ดี

• ความมีคุณธรรม
• เชื่อฟังเจ้านาย บิดามารดา สามี
• สะสมพระคำ คำสอนที่ดีไว้ในใจ
• บริหารดูแลการเงินและเวลาให้ดีไม่เบียดเบียนใคร รู้จักอดออมสะสม ท่านจะเป็นคนไห้ยืมไม่ใช่ขอยืม

ชีวิตที่มีความบริสุทธิ์คือการแยกตัวจากสิ่งชั่วร้าย ผิดศิลธรรม จากการนินทาว่าร้าย คิดร้ายต่อผู้อื่น

ถ้าท่านไม่หว่ายสิ่งเหล่านี้ ชีวิตท่านก็จะเก็บเกี่ยว ความสงบ สันติสุข ความยินดีอย่างแน่นนอน  เพราะท่านมองโลกด้วบความจริง ถูกต้อง พระเจ้ายุติธรรม เราจะมีความสุขกับกลุ่มคนที่เราอยู่ด้วย เพราะท่าน คิดดี พูดดี ใจดี ท่านก็จะน่ารักในสายตาคนทั้งหลาย ไม่มีพิษไม่มีภัย ไม่มีอันตรายใดๆมาย่างกราย คนรอบข้างก็อยากปกป้อง อยากเข้าใกล้ เพราะท่านมีชีวิตที่ดี เพราะท่านหว่านสิ่งที่ดีแล้วครับ

เขียนโดย อ.เจริญ ยธิกุล

บทความนี้เป็นส่วนหนึ่งของบทเรียน “แม่น้ำแห่งชัยชนะ เล่มที่ 1”

Picture’s source: http://www.freecdtracts.com/map/distributorsAfrica.htm

จากการให้คำปรึกษาและการสรุปที่มาของบาดแผลและความเจ็บปวดของคนเอเชีย  ผมรู้สึกว่าปัญหาที่เราพบส่วนใหญ่คือมาจากรากของบิดามารดา

ก่อนอื่นเราต้องเข้าใจก่อนว่า บิดา-มารดาย่อมได้เกียรติในครอบครัวอยู่เสมอ และถ้าสถาบันครอบครัวแข็งแรงสังคมก็เข้มแข็ง พระเจ้าทรงให้บิดา-มารดาเป็นผู้นำในตำแหน่งทรัพยากรมนุษย์ของสังคม ใครทำลายครอบครัวคนนั้นทำลายตนเอง

ทุกศาสนา ทุกคำสอน ที่เราหลีกไม่ได้คือการไห้เกียรติบิดามารดา โดยเฉพาะคริสตชน หลักการข้อแรกมาจากพระคัมภีร์เดิม หนึ่งเดียวในบัญญัติสิบประการที่มีพระสัญญาข้อหนึ่ง คือ “จงให้เกียรติแก่บิดามารดาของเจ้า …..เพื่อเจ้าจะมีชีวิตยืนนาน และเจ้าจะไปดีมาดีในแผ่นดินซึ่งพระเยโฮวาห์พระเจ้าของเจ้าประทานให้แก่เจ้า” (ฉธบ 5:16)

นี่เป็นหลักการที่เป็นความจริงอย่างยิ่ง ไม่ว่าในแง่มุมใดในชีวิตเรา เมื่อเราได้ให้เกียรติแก่บิดามารดาของเรา เราจะไปดีมาดี

ทำไมเรื่องนี้จึงกล่าวได้ว่า เป็นสาเหตุของรากของบาดแผลครับ เพราะคำแช่งสาปไงครับ ทุกศาสนาสอนชัดว่าผู้ไม่ให้เกียรติบิดามารดาไม่มีใครไปดีมาดีหรอกครับ  และคนที่มีปัญหากับพ่อแม่จะมีความสุขอย่างไรได้  สิ่งที่ตามมาคือ ความขมขื่น ความโกรธ ความเกลียด พ่อแม่ท่านอาจจะไม่ได้ทำผิด แต่เราเข้าใจผิด หรือเราทำตัวไม่ดี ไม่ให้เกียรติท่าน ลบลู่ท่าน ไม่ดูแลท่าน

การให้เกียรติคือการเชื่อฟัง พยายามให้ความเคารพนับถือ รักและให้อภัย พ่อแม่บางคนอาจไม่สมควรได้รับเกียรติ แต่พระเจ้า(ทุกศาสนา)ก็สอนให้เราพยายามให้เกียรติด้วยความจริงใจ

• เราต้องเข้าใจก่อนว่า พ่อแม่ก็เป็นคนบาปเป็นมนุษย์ปุทุชนธรรดาคนหนึ่งไม่เหมือนนิยายบางเรื่อง  หรือภาพยน์บางเรื่องที่ฉายมุมดีๆสองชั่งโมงจบที่จะพูดแต่เรื่องน่ารักๆๆเท่านั้น
• พ่อแม่ของท่านเองก็อาจเคยประสบกับเหตุการณ์ที่ท่านถูกกระทำแบบเราโดดปู่ ย่า ตา ยาย ของเราก่อนเช่นกัน
• ดังนั้นเราควรให้เกียรติท่าน ไม่ใช่เพราะว่าท่านดีไม่ดีหรือท่านทำผิดพลาดหรือไม่ เราต้องให้เกียรติท่านเพราะพระเจ้าทรงสั่งและสิ่งนี้เป็นกฏฝ่ายวิญญาณ ว่าเพื่อเราจะได้ไปดีมีสุข และหลักการนี้ก็เป็นจริงในทางกลับกันด้วยเช่นเดียวกัน เป็นพื้นฐานในการวินิจฉัยตัวเรา ไม่ว่าในแง่มุมใดในชีวิตของเราที่เราไม่สามารถให้เกียรติแก่บิดามารดาอย่างที่ลูกควรจะให้แก่พ่อแม่ ชีวิตของเราก็จะมีปัญหา

เมื่อมีคนมาขอคำปรึกษาจากเรา ไม่ว่าจะเป็นปัญหาเรื่องใด วิธีการรักษาของเราก็มักจะเหมือนกัน  คือเราจะฟังรายละเอียดของปัญหาที่เกิดขึ้นในปัจจุบัน แล้วเราจะสำรวจดูว่ามีส่วนใดในชีวิตของคนนั้นที่ไม่ได้ให้เกียรติแก่บิดาหรือมารดาหรือเขาตำหนิโทษบิดามารดาหรือไม่ ทั้งที่เรื่องนั้นๆเป็นหน้าที่ของตนเอง  หรือบางคนขมขื่นชีวิตในปัจจุบันเพราะโทษบิดามารดาที่ให้เขาเกิดมาเป็นแบบนี้

หลักการของพระเจ้าเป็นจริงแน่นอน เมื่อเราพรากจากกฎเกณฑ์พื้นฐานของพระเจ้า ความยุ่งยากก็จะเข้ามา ในวันนี้หากใครยังขมขื่น โกรธ น้อยใจ เรื่องใดต่อบิดามารดา ขอให้ท่านยกโทษให้อภัย หาโอกาส วันดีๆไปเยี่ยมกราบ หรือเชิญท่านไปทานข้าว หากพ่อแม่ตายไปแล้วให้เราสารภาพยกโทษอภัยแก่ท่านที่ท่านอาจเคยทำผิดต่อเรา อย่าเก็บความขมขื่นนั้นไว้นานจนทำลายชีวิตในปัจจุบันของเราครับ

บทความนี้เป็นส่วนหนึ่งของบทเรียน “แม่น้ำแห่งชัยชนะ เล่มที่ 1”

Picture’s source: http://www.babble.com/CS/blogs/strollerderby/archive/2009/03/30/foster-parents-too-special-for-more-kids.aspx

จากการให้คำปรึกษาและการสรุปที่มาของบาดแผลและความเจ็บปวดของคนเอเชีย  ผมรู้สึกว่าปัญหาที่เราพบส่วนใหญ่คือมาจากรากของบิดามารดา

ก่อนอื่นเราต้องเข้าใจก่อนว่า บิดา-มารดาย่อมได้เกียรติในครอบครัวอยู่เสมอ และถ้าสถาบันครอบครัวแข็งแรงสังคมก็เข้มแข็ง พระเจ้าทรงให้บิดา-มารดาเป็นผู้นำในตำแหน่งทรัพยากรมนุษย์ของสังคม ใครทำลายครอบครัวคนนั้นทำลายตนเอง

ทุกศาสนา ทุกคำสอน ที่เราหลีกไม่ได้คือการไห้เกียรติบิดามารดา โดยเฉพาะคริสตชน หลักการข้อแรกมาจากพระคัมภีร์เดิม หนึ่งเดียวในบัญญัติสิบประการที่มีพระสัญญาข้อหนึ่ง คือ “จงให้เกียรติแก่บิดามารดาของเจ้า …..เพื่อเจ้าจะมีชีวิตยืนนาน และเจ้าจะไปดีมาดีในแผ่นดินซึ่งพระเยโฮวาห์พระเจ้าของเจ้าประทานให้แก่เจ้า” (ฉธบ 5:16)

นี่เป็นหลักการที่เป็นความจริงอย่างยิ่ง ไม่ว่าในแง่มุมใดในชีวิตเรา เมื่อเราได้ให้เกียรติแก่บิดามารดาของเรา เราจะไปดีมาดี

ทำไมเรื่องนี้จึงกล่าวได้ว่า เป็นสาเหตุของรากของบาดแผลครับ เพราะคำแช่งสาปไงครับ ทุกศาสนาสอนชัดว่าผู้ไม่ให้เกียรติบิดามารดาไม่มีใครไปดีมาดีหรอกครับ  และคนที่มีปัญหากับพ่อแม่จะมีความสุขอย่างไรได้  สิ่งที่ตามมาคือ ความขมขื่น ความโกรธ ความเกลียด พ่อแม่ท่านอาจจะไม่ได้ทำผิด แต่เราเข้าใจผิด หรือเราทำตัวไม่ดี ไม่ให้เกียรติท่าน ลบลู่ท่าน ไม่ดูแลท่าน

การให้เกียรติคือการเชื่อฟัง พยายามให้ความเคารพนับถือ รักและให้อภัย พ่อแม่บางคนอาจไม่สมควรได้รับเกียรติ แต่พระเจ้า(ทุกศาสนา)ก็สอนให้เราพยายามให้เกียรติด้วยความจริงใจ

• เราต้องเข้าใจก่อนว่า พ่อแม่ก็เป็นคนบาปเป็นมนุษย์ปุทุชนธรรดาคนหนึ่งไม่เหมือนนิยายบางเรื่อง  หรือภาพยน์บางเรื่องที่ฉายมุมดีๆสองชั่งโมงจบที่จะพูดแต่เรื่องน่ารักๆๆเท่านั้น
• พ่อแม่ของท่านเองก็อาจเคยประสบกับเหตุการณ์ที่ท่านถูกกระทำแบบเราโดดปู่ ย่า ตา ยาย ของเราก่อนเช่นกัน
• ดังนั้นเราควรให้เกียรติท่าน ไม่ใช่เพราะว่าท่านดีไม่ดีหรือท่านทำผิดพลาดหรือไม่ เราต้องให้เกียรติท่านเพราะพระเจ้าทรงสั่งและสิ่งนี้เป็นกฏฝ่ายวิญญาณ ว่าเพื่อเราจะได้ไปดีมีสุข และหลักการนี้ก็เป็นจริงในทางกลับกันด้วยเช่นเดียวกัน เป็นพื้นฐานในการวินิจฉัยตัวเรา ไม่ว่าในแง่มุมใดในชีวิตของเราที่เราไม่สามารถให้เกียรติแก่บิดามารดาอย่างที่ลูกควรจะให้แก่พ่อแม่ ชีวิตของเราก็จะมีปัญหา

เมื่อมีคนมาขอคำปรึกษาจากเรา ไม่ว่าจะเป็นปัญหาเรื่องใด วิธีการรักษาของเราก็มักจะเหมือนกัน  คือเราจะฟังรายละเอียดของปัญหาที่เกิดขึ้นในปัจจุบัน แล้วเราจะสำรวจดูว่ามีส่วนใดในชีวิตของคนนั้นที่ไม่ได้ให้เกียรติแก่บิดาหรือมารดาหรือเขาตำหนิโทษบิดามารดาหรือไม่ ทั้งที่เรื่องนั้นๆเป็นหน้าที่ของตนเอง  หรือบางคนขมขื่นชีวิตในปัจจุบันเพราะโทษบิดามารดาที่ให้เขาเกิดมาเป็นแบบนี้

หลักการของพระเจ้าเป็นจริงแน่นอน เมื่อเราพรากจากกฎเกณฑ์พื้นฐานของพระเจ้า ความยุ่งยากก็จะเข้ามา ในวันนี้หากใครยังขมขื่น โกรธ น้อยใจ เรื่องใดต่อบิดามารดา ขอให้ท่านยกโทษให้อภัย หาโอกาส วันดีๆไปเยี่ยมกราบ หรือเชิญท่านไปทานข้าว หากพ่อแม่ตายไปแล้วให้เราสารภาพยกโทษอภัยแก่ท่านที่ท่านอาจเคยทำผิดต่อเรา อย่าเก็บความขมขื่นนั้นไว้นานจนทำลายชีวิตในปัจจุบันของเราครับ

เขียนโดย อ.เจริญ ยธิกุล

บทความนี้เป็นส่วนหนึ่งของบทเรียน “แม่น้ำแห่งชัยชนะ เล่มที่ 1”

Picture’s source: http://www.babble.com/CS/blogs/strollerderby/archive/2009/03/30/foster-parents-too-special-for-more-kids.aspx

ภาพประกอบเพื่ออรรถรสในการอ่าน-ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับบทความ

ประการแรก เราต้องทำความเข้าใจคำวิจารณ์ก่อน ไม่ใช่ใส่อารมณ์ในคำวิจารณ์นั้น หลักการก็คือ เอาความคิดด้วยเหตุด้วยผลมาก่อนอารมณ์ ทำความเข้าใจจุดประสงค์ของคำวิจารณ์นั้นว่าเพื่อให้เราปรับปรุง แก้ไขให้ดีขึ้น ไม่ใช่ให้เรารู้สึกแย่ และดังที่ผมกล่าว แยกแยะคำตำหนิด้วยอคติกับคำวิจารณ์ เพราะคำวิจารณ์อาจจะเป็นโอกาสที่ทำให้ได้พัฒนาขึ้นได้อีก เป็นโอกาสให้เราเข้าใจสถานการณ์ หรือมองภาพในมุมที่เรามองไม่เห็น

ประการสุดท้าย สงบ อย่ารีบตอบโต้ หายใจเข้าออกลึก ๆ และขอบคุณพระเจ้า เพราะนั่นหมายความว่ามีคนสนใจ มองเห็นท่าน เห็นค่าในผลงาน การกระทำของท่าน แล้วมันเตะตา แตะใจเขา จึงมีคำวิจารณ์ กระตุ้นให้เขาคิด และห้ามตอบโต้ทั้งด้านคำพูด หรือการกระทำใด ๆ เพราะยิ่งท่านนิ่ง สงบ ความเจ็บปวดก็หายเร็ว ยิ่งท่านดิ้น ตอบโต้ บาดแผลก็จะมากยิ่งขึ้น และเจ็บมากขึ้น เรื่องไม่จบสักที จำไว้ว่า ศิษย์ไม่ใหญ่กว่าครู พระเยซูไม่เคยทำผิดกับใครเลย ผ่านมาสองพันปี คนเราทุกวันยังวิจารณ์ปฏิเสธพระองค์เลยครับ 

ภาพประกอบเพื่ออรรถรสในการอ่าน-ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับบทความ

ประการแรก เราต้องทำความเข้าใจคำวิจารณ์ก่อน ไม่ใช่ใส่อารมณ์ในคำวิจารณ์นั้น หลักการก็คือ เอาความคิดด้วยเหตุด้วยผลมาก่อนอารมณ์ ทำความเข้าใจจุดประสงค์ของคำวิจารณ์นั้นว่าเพื่อให้เราปรับปรุง แก้ไขให้ดีขึ้น ไม่ใช่ให้เรารู้สึกแย่ และดังที่ผมกล่าว แยกแยะคำตำหนิด้วยอคติกับคำวิจารณ์ เพราะคำวิจารณ์อาจจะเป็นโอกาสที่ทำให้ได้พัฒนาขึ้นได้อีก เป็นโอกาสให้เราเข้าใจสถานการณ์ หรือมองภาพในมุมที่เรามองไม่เห็น

ประการสุดท้าย สงบ อย่ารีบตอบโต้ หายใจเข้าออกลึก ๆ และขอบคุณพระเจ้า เพราะนั่นหมายความว่ามีคนสนใจ มองเห็นท่าน เห็นค่าในผลงาน การกระทำของท่าน แล้วมันเตะตา แตะใจเขา จึงมีคำวิจารณ์ กระตุ้นให้เขาคิด และห้ามตอบโต้ทั้งด้านคำพูด หรือการกระทำใด ๆ เพราะยิ่งท่านนิ่ง สงบ ความเจ็บปวดก็หายเร็ว ยิ่งท่านดิ้น ตอบโต้ บาดแผลก็จะมากยิ่งขึ้น และเจ็บมากขึ้น เรื่องไม่จบสักที จำไว้ว่า ศิษย์ไม่ใหญ่กว่าครู พระเยซูไม่เคยทำผิดกับใครเลย ผ่านมาสองพันปี คนเราทุกวันยังวิจารณ์ปฏิเสธพระองค์เลยครับ

เขียนโดย อ.เจริญ ยธิกุล

ภาพประกอบเพื่ออรรถรสในการอ่าน-ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับบทความ

เราต้องคำนึงเสมอว่าเมื่อเรารับคำชมได้ ก็ควรรับการกล่าวถึงด้านลบ ได้เหมือนกัน และท่านก็เคยวิจารณ์คนอื่นเหมือนกัน ควรเปิดใจกว้างครับ

คำวิจารณ์มีสองแบบ คือ วิจารณ์เพื่อตำหนิด้วยอคติ ส่งผลต่อจิตใจและการทำงาน อาจเสียความสมดุลก็ได้เลยครับ แต่ก็มีอีกด้านหนึ่ง คือ การวิจารณ์แบบเสริมสร้าง เพื่อให้ข้อคิด สำหรับการปรับปรุง เราก็ควรเปิดใจรับด้วยความยินดี

เราต้อง คิดใหม่ ปรับเปลี่ยนในคำวิจารณ์นั้นเปลี่ยนคำที่ลบ ๆ เป็นข้อบวก ที่จะนำไป แยกแยะและคิดตาม เพื่อก่อเกิดประโยชน์แก่ตัวเอง และทำใจให้กว้าง ว่าที่เขาพูดมีความจริงอยู่บ้างไหม หากมีและใช่ก็จงขอบคุณผู้วิจารณ์ เพื่อ ความสมบูรณ์ กำลังจะเข้ามาแทนที่

หากคำวิจารณ์นั้นไม่เป็นความจริง เราก็ควรอธิษฐาน ประกาศยกเลิกปฎิเสธ ไม่รับ และทำใจให้สบาย ถือว่าเป็นเสียงของคนมีสิทธิพูด แต่เราก็มีสิทธิไม่รับ เพราะเราจะเชื่อในคำพูดที่พระเจ้า พระคัมภีร์พูดเท่านั้น

ภาพประกอบเพื่ออรรถรสในการอ่าน-ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับบทความ

เราต้องคำนึงเสมอว่าเมื่อเรารับคำชมได้ ก็ควรรับการกล่าวถึงด้านลบ ได้เหมือนกัน และท่านก็เคยวิจารณ์คนอื่นเหมือนกัน ควรเปิดใจกว้างครับ

คำวิจารณ์มีสองแบบ คือ วิจารณ์เพื่อตำหนิด้วยอคติ ส่งผลต่อจิตใจและการทำงาน อาจเสียความสมดุลก็ได้เลยครับ แต่ก็มีอีกด้านหนึ่ง คือ การวิจารณ์แบบเสริมสร้าง เพื่อให้ข้อคิด สำหรับการปรับปรุง เราก็ควรเปิดใจรับด้วยความยินดี

เราต้อง คิดใหม่ ปรับเปลี่ยนในคำวิจารณ์นั้นเปลี่ยนคำที่ลบ ๆ เป็นข้อบวก ที่จะนำไป แยกแยะและคิดตาม เพื่อก่อเกิดประโยชน์แก่ตัวเอง และทำใจให้กว้าง ว่าที่เขาพูดมีความจริงอยู่บ้างไหม หากมีและใช่ก็จงขอบคุณผู้วิจารณ์ เพื่อ ความสมบูรณ์ กำลังจะเข้ามาแทนที่

หากคำวิจารณ์นั้นไม่เป็นความจริง เราก็ควรอธิษฐาน ประกาศยกเลิกปฎิเสธ ไม่รับ และทำใจให้สบาย ถือว่าเป็นเสียงของคนมีสิทธิพูด แต่เราก็มีสิทธิไม่รับ เพราะเราจะเชื่อในคำพูดที่พระเจ้า พระคัมภีร์พูดเท่านั้น

เขียนโดย อ.เจริญ ยธิกุล