เวลา นี้พวกเราที่เคลื่อนในแม่น้ำของพระเจ้า มีประสบการณ์ในการกระโดดลงในแม่น้ำ แห่งการเจิม การเยียวยา การทรงสถิตของพระองค์ลึกลงตามลำดับ เมื่อเรากระโดดลงไปในแม่น้ำแห่งชีวิตที่ไหลเข้ามาสู่ชีวิตคริสตจักรของเรา เราควรจะเข้าใจจุดประสงค์ของการดื่ม การก้าวลงไปในแม่น้ำของพระองค์

คำว่า แม่น้ำ ในพระคัมภีร์ถูกใช้เป็นสถานที่ตั้งเมืองและตั้งรกรากที่อยู่อาศัย นอกจากนี้ ยังใช้ในการประกอบพิธีกรรมทางศาสนา เช่น ยอห์นใช้ในการรับบัพติสมา หรือนาอามานใช้จุ่มตัวเพื่อรักษาโรค (2 พกษ.5:14)

ในพระคัมภีร์เดิม แม่น้ำยูเฟรติสเป็นแม่น้ำสายพิเศษ และมักใช้คำว่า “The River” (เอสรา 4:10) มักถูกใช้เพื่อเป็นสัญลักษณ์กำหนดเขตแดนชาติอิสราเอล (ปฐก. 15:18; ฉธบ. 1:7) ถูกครอบครองในช่วงสั้น ๆ ในสมัยของดาวิดและซาโลมอน (2 ซมอ. 8:3; 1 พกษ 4:21) เขตแดนนี้ต้องสูญเสียไปในที่สุด แต่ก็ยังได้รับการยืนยันจากบรรดาผู้เผยพระวจนะว่าเป็นพระสัญญาของพระเจ้า (อสย. 27:12; มีคาห์ 7:12). นอกจากนี้ แม่น้ำยูเฟรติสยังเป็นเครื่องหมายทางภูมิศาสตร์ของเขตแดนระหว่างเมโสโปเตเมียกับอัสซีเรีย

แม่น้ำของสวนเอเดน ซึ่งประกอบด้วยแม่น้ำยูเฟรติสและไทกริส เป็นสัญญลักษณ์ของความอุดมสมบูรณ์ที่พระเจ้าประทานให้ (ปฐก. 2:10-14) แนวความคิดนี้ยังครอบคลุมไปถึงภูเขาซีโยน ซึ่งเล็งถึงพระพรของพระเจ้า (สดด.46:4; อสค.47:5-12) และเยรูซาเล็มใหม่ (วว.22:1-2)

คำว่าแม่น้ำ มักถูกใช้เพื่อแสดงถึงความปีติยินดีของพระเจ้า (สดด.36:8) สันติสุข (อสย.48:18; 66:12) ชีวิต (ยน.7:38) น้ำตา (พคค.3:48) ทั้งยังใช้ในความหมายถึงสิทธิอำนาจในการควบคุมเหนือธรรมชาติของพระเจ้า (สดด.107:33; อสย.42:15)

บาง คนใช้คำนี้ หมายถึง การฟื้นฟู เราอยู่ในแม่น้ำของพระเจ้าจึงหมายถึง เราอยู่ในคลื่นการฟื้นฟูของพระเจ้า

เหมือนดังบทเพลงที่ร้องกันอย่างแพร่หลายว่า “สายน้ำไหลหลากจากบนภูเขา นำเอาความชื่นบานสู่ทุก ๆ ที่ที่ผ่านไป” แม่น้ำแห่งชีวิตนี้ คือการเคลื่อนของพระวิญญาณของพระเจ้าในการฟื้นฟู (อสค.47) ได้นำเอา

เวลา นี้พวกเราที่เคลื่อนในแม่น้ำของพระเจ้า มีประสบการณ์ในการกระโดดลงในแม่น้ำ แห่งการเจิม การเยียวยา การทรงสถิตของพระองค์ลึกลงตามลำดับ เมื่อเรากระโดดลงไปในแม่น้ำแห่งชีวิตที่ไหลเข้ามาสู่ชีวิตคริสตจักรของเรา เราควรจะเข้าใจจุดประสงค์ของการดื่ม การก้าวลงไปในแม่น้ำของพระองค์

คำว่า แม่น้ำ ในพระคัมภีร์ถูกใช้เป็นสถานที่ตั้งเมืองและตั้งรกรากที่อยู่อาศัย นอกจากนี้ ยังใช้ในการประกอบพิธีกรรมทางศาสนา เช่น ยอห์นใช้ในการรับบัพติสมา หรือนาอามานใช้จุ่มตัวเพื่อรักษาโรค (2 พกษ.5:14)

ในพระคัมภีร์เดิม แม่น้ำยูเฟรติสเป็นแม่น้ำสายพิเศษ และมักใช้คำว่า “The River” (เอสรา 4:10) มักถูกใช้เพื่อเป็นสัญลักษณ์กำหนดเขตแดนชาติอิสราเอล (ปฐก. 15:18; ฉธบ. 1:7) ถูกครอบครองในช่วงสั้น ๆ ในสมัยของดาวิดและซาโลมอน (2 ซมอ. 8:3; 1 พกษ 4:21) เขตแดนนี้ต้องสูญเสียไปในที่สุด แต่ก็ยังได้รับการยืนยันจากบรรดาผู้เผยพระวจนะว่าเป็นพระสัญญาของพระเจ้า (อสย. 27:12; มีคาห์ 7:12). นอกจากนี้ แม่น้ำยูเฟรติสยังเป็นเครื่องหมายทางภูมิศาสตร์ของเขตแดนระหว่างเมโสโปเตเมียกับอัสซีเรีย

แม่น้ำของสวนเอเดน ซึ่งประกอบด้วยแม่น้ำยูเฟรติสและไทกริส เป็นสัญญลักษณ์ของความอุดมสมบูรณ์ที่พระเจ้าประทานให้ (ปฐก. 2:10-14) แนวความคิดนี้ยังครอบคลุมไปถึงภูเขาซีโยน ซึ่งเล็งถึงพระพรของพระเจ้า (สดด.46:4; อสค.47:5-12) และเยรูซาเล็มใหม่ (วว.22:1-2)

คำว่าแม่น้ำ มักถูกใช้เพื่อแสดงถึงความปีติยินดีของพระเจ้า (สดด.36:8) สันติสุข (อสย.48:18; 66:12) ชีวิต (ยน.7:38) น้ำตา (พคค.3:48) ทั้งยังใช้ในความหมายถึงสิทธิอำนาจในการควบคุมเหนือธรรมชาติของพระเจ้า (สดด.107:33; อสย.42:15)

บาง คนใช้คำนี้ หมายถึง การฟื้นฟู เราอยู่ในแม่น้ำของพระเจ้าจึงหมายถึง เราอยู่ในคลื่นการฟื้นฟูของพระเจ้า

เหมือนดังบทเพลงที่ร้องกันอย่างแพร่หลายว่า “สายน้ำไหลหลากจากบนภูเขา นำเอาความชื่นบานสู่ทุก ๆ ที่ที่ผ่านไป” แม่น้ำแห่งชีวิตนี้ คือการเคลื่อนของพระวิญญาณของพระเจ้าในการฟื้นฟู (อสค.47) ได้นำเอา

การบริหาร คือ การจัดขบวนการเพื่อให้สามารถทำงานให้สำเร็จลุล่วงไปได้ดี โดยผ่านผู้บริหาร ในภาษากรีกการบริหาร หมายถึง กัปตันเรือ หรือ ผู้ครอบครองเป็นคำเดียวกัน เพราะว่ากัปตันเรือมีหน้าที่ควบคุมดูแลและนำเรือไปให้ถึงจุดหมายปลายทางโดย ปลอดภัย ดังนั้น กัปตันเรือย่อมต้องรู้เส้นทางเดินเรือและวิธีการควบคุมเรือให้ดีที่สุด รีลอย อิมส์ กล่าวว่า.การบริหารที่สำเร็จผล นั้น คือ

1. มีการวางแผนที่ดี

2. ทำงานนั้นด้วยความ เต็มใจ

3. มีความมุ่งมั่นแน่ว แน่ว่า จะต้องเห็นความสำเร็จของงานที่ทำให้ได้

4. ต้องฟันฝ่าอุปสรรค และต่อสู้กับปัญหาที่เกิดขึ้น ไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ

เมื่อเราบริหารเรา ต้องพึ่งการทรงนำไหม?

สิ่งนี้ผู้นำ คริสเตียนที่เชื่อใหม่อาจยังไม่เข้าใจและสงสัยว่า เราควรจะเน้นชีวิตที่ ประกอบด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์และการทรงนำ หรือความสามารถในการบริ หารมากกว่า กัน ?

หากเราจะสังเกตุ คุณสมบัติ 3 ประการที่พระคัมภีร์ เน้นในการเป็นผู้บริหารงาน ในพระวัจนะของพระเจ้า ทั้งพันธสัญญาเดิมและพันธสัญญาใหม่ ดังนี้

ในที่นี้ ความเข้าใจในความสามารถ มี 2 ลักษณะ คือ

1. เป็นของประทานจากพระ เจ้า หรือของประทานด้านบุ คลิคภาพ ด้านภาระใจ ตามโรม 12:6-8 และเราทุกคนมีของ ประทานที่ต่างกัน ตามพระคุณที่ได้ประทานให้แก่เรา คือถ้าเป็นการเผยพระวจนะ ก็จงเผยตามกำลังของความเชื่อถ้าเป็นการปรนนิบัติก็จงปรนนิบัติ ถ้าเป็นการสั่งสอนก็จงสั่งสอน ถ้าเป็นการเตือนสติก็จงเตือนสติ ถ้าเป็นการบริจาค ก็จงให้ด้วยใจกว้างขวาง ผู้ที่ครอบครอง ก็จงครอบครองด้วยเอาใจใส่ ผู้ที่แสดงความเมตตา ก็จงแสดงด้วยใจยินดี

ดังนั้น เราต้องจัดคนให้ทำงานที่เหมาะกับของประทานของแต่ละคน

2. เป็นความสามารถเฉพาะ ตัว หรือตะลันต์ที่เรามี เช่น ทักษะการนำ ความสามารถที่เรียนรู้มา หรือเรียกว่าพรสวรรค์ที่พระเจ้าประทานให้ ซึ่งเกิดจากการฝึกฝน การเรียนรู้ จนอาจกลายเป็นพรสวรรค์ หรือพรแสวง

3. อย่าเน้นคนที่มี เพียงด้านใดด้านหนึ่ง เช่น

ก. ไม่เน้นชีวิตฝ่าย วิญญาณที่ดี แต่มีความสามารถเท่านั้น

ข. ไม่มีความสามารถ แต่มีชีวิตฝ่ายวิญญาณดีเท่านั้น

แท้จริง เราควรเน้นทั้ง 2 ด้าน แต่ถ้าหากไม่มีความสามารถ แต่มีชีวิตดี และยินดีที่จะเรียนรู้พัฒนาก็เป็นสิ่งที่ผู้นำควร พัฒนาบุคคลเหล่านี้อย่างจริงจัง

Picture’s source: http://www.dcgglobal.com/28-how-helpful-are-management-consultants-for-businessmen.html

การบริหาร คือ การจัดขบวนการเพื่อให้สามารถทำงานให้สำเร็จลุล่วงไปได้ดี โดยผ่านผู้บริหาร ในภาษากรีกการบริหาร หมายถึง กัปตันเรือ หรือ ผู้ครอบครองเป็นคำเดียวกัน เพราะว่ากัปตันเรือมีหน้าที่ควบคุมดูแลและนำเรือไปให้ถึงจุดหมายปลายทางโดย ปลอดภัย ดังนั้น กัปตันเรือย่อมต้องรู้เส้นทางเดินเรือและวิธีการควบคุมเรือให้ดีที่สุด รีลอย อิมส์ กล่าวว่า.การบริหารที่สำเร็จผล นั้น คือ

1. มีการวางแผนที่ดี

2. ทำงานนั้นด้วยความ เต็มใจ

3. มีความมุ่งมั่นแน่ว แน่ว่า จะต้องเห็นความสำเร็จของงานที่ทำให้ได้

4. ต้องฟันฝ่าอุปสรรค และต่อสู้กับปัญหาที่เกิดขึ้น ไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ

เมื่อเราบริหารเรา ต้องพึ่งการทรงนำไหม?

สิ่งนี้ผู้นำ คริสเตียนที่เชื่อใหม่อาจยังไม่เข้าใจและสงสัยว่า เราควรจะเน้นชีวิตที่ ประกอบด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์และการทรงนำ หรือความสามารถในการบริ หารมากกว่า กัน ?

หากเราจะสังเกตุ คุณสมบัติ 3 ประการที่พระคัมภีร์ เน้นในการเป็นผู้บริหารงาน ในพระวัจนะของพระเจ้า ทั้งพันธสัญญาเดิมและพันธสัญญาใหม่ ดังนี้

ในที่นี้ ความเข้าใจในความสามารถ มี 2 ลักษณะ คือ

1. เป็นของประทานจากพระ เจ้า หรือของประทานด้านบุ คลิคภาพ ด้านภาระใจ ตามโรม 12:6-8 และเราทุกคนมีของ ประทานที่ต่างกัน ตามพระคุณที่ได้ประทานให้แก่เรา คือถ้าเป็นการเผยพระวจนะ ก็จงเผยตามกำลังของความเชื่อถ้าเป็นการปรนนิบัติก็จงปรนนิบัติ ถ้าเป็นการสั่งสอนก็จงสั่งสอน ถ้าเป็นการเตือนสติก็จงเตือนสติ ถ้าเป็นการบริจาค ก็จงให้ด้วยใจกว้างขวาง ผู้ที่ครอบครอง ก็จงครอบครองด้วยเอาใจใส่ ผู้ที่แสดงความเมตตา ก็จงแสดงด้วยใจยินดี

ดังนั้น เราต้องจัดคนให้ทำงานที่เหมาะกับของประทานของแต่ละคน

2. เป็นความสามารถเฉพาะ ตัว หรือตะลันต์ที่เรามี เช่น ทักษะการนำ ความสามารถที่เรียนรู้มา หรือเรียกว่าพรสวรรค์ที่พระเจ้าประทานให้ ซึ่งเกิดจากการฝึกฝน การเรียนรู้ จนอาจกลายเป็นพรสวรรค์ หรือพรแสวง

3. อย่าเน้นคนที่มี เพียงด้านใดด้านหนึ่ง เช่น

ก. ไม่เน้นชีวิตฝ่าย วิญญาณที่ดี แต่มีความสามารถเท่านั้น

ข. ไม่มีความสามารถ แต่มีชีวิตฝ่ายวิญญาณดีเท่านั้น

แท้จริง เราควรเน้นทั้ง 2 ด้าน แต่ถ้าหากไม่มีความสามารถ แต่มีชีวิตดี และยินดีที่จะเรียนรู้พัฒนาก็เป็นสิ่งที่ผู้นำควร พัฒนาบุคคลเหล่านี้อย่างจริงจัง

เขียนโดย อ.เจริญ ยธิกุล

Picture’s source: http://www.dcgglobal.com/28-how-helpful-are-management-consultants-for-businessmen.html

อย่างแรกคือรักลูกน้อง ไม่ใช่รักงานนะครับ หากท่านรักลูกน้อง ดูแล ถามไถ่ เอาใจใส่พวกเขาและครอบครัวของเขา นั่นเป็นอาวุธและของขวัญ ท่านที่จะทำให้พวกเขาประทับใจ ถ้าท่านพร้อมที่จะรัก ให้โอกาสและส่งเสริมพวกเขาตลอดเวลา ผู้ตามมทุกคนสัมผัสถึงความจริงใจของท่านได้  ทำไมต้องรักคน? เพราะเมื่อท่านรักคนๆจะไปทำงานของท่านให้สำเร็จ แต่หากท่านรักงานไม่สนใจคลูกน้องของท่าน เมื่อลูกน้องเจ็บป่วย มีปัญหาเรื่องเงิน เงินไม่พอใช้ไม่พอกิน มีปัญหารกรุงรัง เขาก็จะทำงานให้ท่านอย่างด้อยประสิทธิภาพครับ ดังนั้นคนต้องมาก่อนงาน

อย่างที่สองคือการให้โอกาส ไม่มีลูกน้องคนไหนไม่หวังที่จะมีโอกาสก้าวหน้า ไต่ไปสูงกว่าเดิม และฝันว่าจะเป็น หัวหน้างานในวันหนึ่ง  ฉะนั้นเราควรจะส่งเสริมเขา แต่ปรากฎว่าสมัยนี้หลายองค์กรและหน่วยงานยังคง มองข้ามจุดนี้ โดยให้ทีมทำงานไปโดยไม่เคยให้ความหวังในการที่จะก้าวหน้า และมักพูดเปรียบเทียบกับคนอื่นนอกบริษัทย และสุดท้ายก็จ้าง นำเขาเข้ามาทำในตำแหน่งที่ทีมงานบางคนฝึกขึ้นมาทำแทนก็ได้ แต่ท่านกลับไม่ทำ จึงทำให้กำลังใจของทีมงานเริ่มหมดไป ไฟเริ่มหาย ตอนนี้เองท่านจะเห็นปรากฎการณ์ต่อต้าน ดื้อเงียบ ขมขื่น และการโยกย้ายงานเกิดขึ้น เพราะท่านไม่ได้ให้ความหวังแก่ทีมงานของท่าน

อย่างที่สามคือการสนับสนุนทีมงานแต่ละคน ให้มีความสามารถแตกต่างกัน หากท่านคอยสนับสนุนเขา ก็เท่ากับท่านสนับสนุนตัวเองขึ้นมา คนเราจะดูคนดูง่ายครับ เราจะดูว่าทีมงานของคนนั้นเก่งแค่ไหน ให้ดูศักกายภาพผู้นำของเขา  และจะดูว่าผู้นำคนนั้ ฉลาดแค่ไหน ก็ดจากการเลือกทีมงานของเขาที่อยู่รอบข้างเขา ดังนั้น ผู้ตามต้องเรียนรู้และใฝ่หาความรู้ ผู้นำก็ส่งเสริมผู้ตาม แล้วทีมงานของท่านจะสร้างประโยชน์มหาศาลให้แก่องค์กรครับ

Picture’s source: http://global.wonderware.com/EN/Pages/WonderwareTechnicalSupport.aspx

อย่างแรกคือรักลูกน้อง ไม่ใช่รักงานนะครับ หากท่านรักลูกน้อง ดูแล ถามไถ่ เอาใจใส่พวกเขาและครอบครัวของเขา นั่นเป็นอาวุธและของขวัญ ท่านที่จะทำให้พวกเขาประทับใจ ถ้าท่านพร้อมที่จะรัก ให้โอกาสและส่งเสริมพวกเขาตลอดเวลา ผู้ตามมทุกคนสัมผัสถึงความจริงใจของท่านได้  ทำไมต้องรักคน? เพราะเมื่อท่านรักคนๆจะไปทำงานของท่านให้สำเร็จ แต่หากท่านรักงานไม่สนใจคลูกน้องของท่าน เมื่อลูกน้องเจ็บป่วย มีปัญหาเรื่องเงิน เงินไม่พอใช้ไม่พอกิน มีปัญหารกรุงรัง เขาก็จะทำงานให้ท่านอย่างด้อยประสิทธิภาพครับ ดังนั้นคนต้องมาก่อนงาน

อย่างที่สองคือการให้โอกาส ไม่มีลูกน้องคนไหนไม่หวังที่จะมีโอกาสก้าวหน้า ไต่ไปสูงกว่าเดิม และฝันว่าจะเป็น หัวหน้างานในวันหนึ่ง  ฉะนั้นเราควรจะส่งเสริมเขา แต่ปรากฎว่าสมัยนี้หลายองค์กรและหน่วยงานยังคง มองข้ามจุดนี้ โดยให้ทีมทำงานไปโดยไม่เคยให้ความหวังในการที่จะก้าวหน้า และมักพูดเปรียบเทียบกับคนอื่นนอกบริษัทย และสุดท้ายก็จ้าง นำเขาเข้ามาทำในตำแหน่งที่ทีมงานบางคนฝึกขึ้นมาทำแทนก็ได้ แต่ท่านกลับไม่ทำ จึงทำให้กำลังใจของทีมงานเริ่มหมดไป ไฟเริ่มหาย ตอนนี้เองท่านจะเห็นปรากฎการณ์ต่อต้าน ดื้อเงียบ ขมขื่น และการโยกย้ายงานเกิดขึ้น เพราะท่านไม่ได้ให้ความหวังแก่ทีมงานของท่าน

อย่างที่สามคือการสนับสนุนทีมงานแต่ละคน ให้มีความสามารถแตกต่างกัน หากท่านคอยสนับสนุนเขา ก็เท่ากับท่านสนับสนุนตัวเองขึ้นมา คนเราจะดูคนดูง่ายครับ เราจะดูว่าทีมงานของคนนั้นเก่งแค่ไหน ให้ดูศักกายภาพผู้นำของเขา  และจะดูว่าผู้นำคนนั้ ฉลาดแค่ไหน ก็ดจากการเลือกทีมงานของเขาที่อยู่รอบข้างเขา ดังนั้น ผู้ตามต้องเรียนรู้และใฝ่หาความรู้ ผู้นำก็ส่งเสริมผู้ตาม แล้วทีมงานของท่านจะสร้างประโยชน์มหาศาลให้แก่องค์กรครับ

เขียนโดย อ.เจริญ ยธิกุล

Picture’s source: http://global.wonderware.com/EN/Pages/WonderwareTechnicalSupport.aspx

ตำแหน่งของผู้นำที่มีอิทธิพลมีหลายแบบ แต่ละแบบจะมีจุดดีและจุดอ่อนในตัว เราจะคุยกันถึงลักษณะผู้นำในแบบต่างๆในตอนนี้เพื่อท่าน จะได้ปรับตัวให้เข้ากับสถานการณ์และแก้ไขโดยเร็วก่อนที่เหตุการณ์ที่คิดไม่ถึงจะเกิดขึ้น

ผู้นำแบบแรก คือ ผู้นำที่ ได้รับการแต่งตั้ง เนื่องจากการเป็นญาติหรืออยู่มานาน หรือเหตุผลอื่นๆ แม้ท่านจะเก่งไม่เก่ง ทำอะไรที่ไม่เข้าที่เข้าทาง แต่ด้วยตำแหน่งของท่านที่ค้ำชูท่านอยู่ และผู้ตามต้องตามท่านตามตำแหน่งที่ท่านได้รับ แต่ว่าหากวันหนึ่งท่านต้องออกจากตำแหน่ง ท่านก็จะหมดอิทธิพลไปพร้อมกับตำแหน่งนั้นเหลือแต่ความสัมพันธิ์ปกติ เพราะขณะที่ท่านอยู่ในตำแหน่ง ท่านอาจทำตัวใช้อิทธิพลไม่เหมาะสม แต่ถ้าท่านเป็นผู้นำที่ดีใช้อิทธิพลอย่างถูกต้อง และดูแลลูกน้องด้วยใจ แม้เมื่อท่านไม่ได้อยู่ในตำแหน่งแล้วท่านก็ยังมีอิทธิพลได้ โดยที่ลูกน้องเก่ายังให้ความเคารพนับถือท่าน

ผู้นำแบบที่สอง คือ ผู้นำแบบความสัมพันธิ์ นั่นหมายถึงท่านมีความสัมพันธ์ที่ดีกับทีมงาน พนักงาน  ดูเหมือนจะไม่โดดเด่น แต่ก็มีคนมาหา ขอคำปรึกษา ขอความช่วยเหลือ และวันหนึ่งมา พวกเขาอาจจะโปรโมท เชียร์ท่าน ให้ท่านขึ้นมานำพวกเขา เพราะท่านมีความสัมพันธ์ที่ดี แต่ความสามารถอาจไม่ถึงก็ได้ แล้วแต่เรื่องๆไปและแล้วแต่ละคน แต่ว่าวันหนึ่งมาเมื่อความสัมพันธิ์หมดไปเพราะเหตุการณ์บางอย่างซึ้งเราก็คิดไม่ถึง ท่านอาจต้องสูญเสียอิทธิพลไปด้วย สุดท้ายมันก็สูญเปล่าได้เพราะความสัมพันธ์นั้นเองที่ทำไห้ท่านตกกระป๋อง

แบบที่สาม นำด้วย ลักษณะ ชีวิต หรือ ผมใช้คำว่า จริยธรรม คุณธรรม หรือภาษาของกลุ่มคริสเตียนเรียกว่า ด้วยผลของพระวิญญาณ หรือด้วยลักษณะชีวิตของพระคริสต์  แม้ว่าคุณไม่ได้ถูกแต่งตั้ง หรือถูกแต่งตั้ง คุณอาจมีความสัมพันธ์ที่ไม่คุ้นกับพี่น้องเหล่านี้ คุณอาจจะไม่เก่งเท่าไหร่แต่เนื่องด้วยคุณธรรม ที่เชื่อใจได้ ความรักความสัมพันธ์ที่ดี รู้จักใช้ความเมตตา ใช้ทั้งพระเดชและพระคุณเป็น ท่านจะเป็นผู้นำที่มีอิทธิพล ทั้งอยู่ในตำแหน่งและนอกตำแหน่ง เพราะทุกคนสัมผัส จริยธรรม คุณธรรม ชีวิตในพระคริสต์ในท่าน แม้มีเรื่องหยุมหยิมเล็กๆน้อยๆ เข้ามาในการนำของท่าน พวกเขาก็ยังคงให้เกียรติและยำเกรงในอิทธิพลแห่งความถ่อมใจ ความรัก การเอื้ออาธรของท่านที่มีต่อทุกคนครับ

Picture’s source: http://www.semclubhouse.com/relationship-building-is-at-the-heart-of-building-a-solid-community/ตำแหน่งของผู้นำที่มีอิทธิพลมีหลายแบบ แต่ละแบบจะมีจุดดีและจุดอ่อนในตัว เราจะคุยกันถึงลักษณะผู้นำในแบบต่างๆในตอนนี้เพื่อท่าน จะได้ปรับตัวให้เข้ากับสถานการณ์และแก้ไขโดยเร็วก่อนที่เหตุการณ์ที่คิดไม่ถึงจะเกิดขึ้น

ผู้นำแบบแรก คือ ผู้นำที่ ได้รับการแต่งตั้ง เนื่องจากการเป็นญาติหรืออยู่มานาน หรือเหตุผลอื่นๆ แม้ท่านจะเก่งไม่เก่ง ทำอะไรที่ไม่เข้าที่เข้าทาง แต่ด้วยตำแหน่งของท่านที่ค้ำชูท่านอยู่ และผู้ตามต้องตามท่านตามตำแหน่งที่ท่านได้รับ แต่ว่าหากวันหนึ่งท่านต้องออกจากตำแหน่ง ท่านก็จะหมดอิทธิพลไปพร้อมกับตำแหน่งนั้นเหลือแต่ความสัมพันธิ์ปกติ เพราะขณะที่ท่านอยู่ในตำแหน่ง ท่านอาจทำตัวใช้อิทธิพลไม่เหมาะสม แต่ถ้าท่านเป็นผู้นำที่ดีใช้อิทธิพลอย่างถูกต้อง และดูแลลูกน้องด้วยใจ แม้เมื่อท่านไม่ได้อยู่ในตำแหน่งแล้วท่านก็ยังมีอิทธิพลได้ โดยที่ลูกน้องเก่ายังให้ความเคารพนับถือท่าน

ผู้นำแบบที่สอง คือ ผู้นำแบบความสัมพันธิ์ นั่นหมายถึงท่านมีความสัมพันธ์ที่ดีกับทีมงาน พนักงาน  ดูเหมือนจะไม่โดดเด่น แต่ก็มีคนมาหา ขอคำปรึกษา ขอความช่วยเหลือ และวันหนึ่งมา พวกเขาอาจจะโปรโมท เชียร์ท่าน ให้ท่านขึ้นมานำพวกเขา เพราะท่านมีความสัมพันธ์ที่ดี แต่ความสามารถอาจไม่ถึงก็ได้ แล้วแต่เรื่องๆไปและแล้วแต่ละคน แต่ว่าวันหนึ่งมาเมื่อความสัมพันธิ์หมดไปเพราะเหตุการณ์บางอย่างซึ้งเราก็คิดไม่ถึง ท่านอาจต้องสูญเสียอิทธิพลไปด้วย สุดท้ายมันก็สูญเปล่าได้เพราะความสัมพันธ์นั้นเองที่ทำไห้ท่านตกกระป๋อง

แบบที่สาม นำด้วย ลักษณะ ชีวิต หรือ ผมใช้คำว่า จริยธรรม คุณธรรม หรือภาษาของกลุ่มคริสเตียนเรียกว่า ด้วยผลของพระวิญญาณ หรือด้วยลักษณะชีวิตของพระคริสต์  แม้ว่าคุณไม่ได้ถูกแต่งตั้ง หรือถูกแต่งตั้ง คุณอาจมีความสัมพันธ์ที่ไม่คุ้นกับพี่น้องเหล่านี้ คุณอาจจะไม่เก่งเท่าไหร่แต่เนื่องด้วยคุณธรรม ที่เชื่อใจได้ ความรักความสัมพันธ์ที่ดี รู้จักใช้ความเมตตา ใช้ทั้งพระเดชและพระคุณเป็น ท่านจะเป็นผู้นำที่มีอิทธิพล ทั้งอยู่ในตำแหน่งและนอกตำแหน่ง เพราะทุกคนสัมผัส จริยธรรม คุณธรรม ชีวิตในพระคริสต์ในท่าน แม้มีเรื่องหยุมหยิมเล็กๆน้อยๆ เข้ามาในการนำของท่าน พวกเขาก็ยังคงให้เกียรติและยำเกรงในอิทธิพลแห่งความถ่อมใจ ความรัก การเอื้ออาธรของท่านที่มีต่อทุกคนครับ

เขียนโดย อ.เจริญ ยธิกุล

Picture’s source: http://www.semclubhouse.com/relationship-building-is-at-the-heart-of-building-a-solid-community/

เราหลายคน ส่วนใหญ่นำคนโดยการแบ่งหน้าที่แบบหัวหน้าลูกน้อง ที่มี Organization Chart (โครงสร้างองค์กร) แบบบริษัททั่วไป แต่ผมจะเสนอการนำอีกแนวทางหนึ่ง แต่ขอบอกก่อนว่าการวิธีการนำแบบเดียวไม่อาจเป็นคำตอบได้ เพราะการนำก็ขึ้นอยู่กับผู้ตามด้วยครับ หากท่านเจอผู้ตามที่ค่อนข้างดื้อ ที่เอาแต่ใจตัวเอง ไม่ฟังใคร ท่านจะนำเขาอย่างไร? หรือถ้าท่านเจอผู้ตามที่มีนิสัยเอกเทศ ชอบวิพากษ์วิจารณ์และคิดแต่เรื่องลบๆละ? หรือ เจอผู้ตามที่ดีหน่อยเชื่อฟังและเป็นผู้ตามที่ดี แต่ไม่ค่อยคิดสร้างสรรค์รอคำสั่งอย่างเดียวท่านจะทำอย่างไร?

เราจะใช้วิธีเดียวนำคนกลุ่มๆหนึ่งไม่ได้ หรือบอกว่าวิธีนี้ดีที่สุด ดีกว่าวิธีอื่นไม่ได้ครับ มันอยู่ที่ สถานการณ์และคนที่ตามเรา คนคือตัวแปร เพราะคนหนึ่งคนนั้นมีหลายเรื่องมาเกี่ยงข้อง เช่น ครอบครัวของเขา การเงินและนิสัย ผมจึงอยากบอกว่าไม่มีวิธีไหนดีที่สุด แต่เราสามารถปรับปรุงและประยุกต์หาวิธีที่เหมาะสมสำหรับการนำ ณ ช่วงเวลาและสถานการณ์ขณะนั้นได้  สิ่งนี้จะสอนให้ผู้นำเรียนรู้ที่จะแก้ไขปัญหาได้อย่างมีประสิทธิภาพ แม้ผลอาจจะไม่ออกมาดีที่สุด แต่สุดท้ายหัวใจของการเป็นผู้นำคือเอาชนะใจทีมงานและรักทีมงานซึ่งพวกเขาจะสัมผัสถึงความรักของผู้นำได้ครับ

Picture’s source: http://www.blogging4jobs.com/business/learn-and-lead-with-project-management

เราหลายคน ส่วนใหญ่นำคนโดยการแบ่งหน้าที่แบบหัวหน้าลูกน้อง ที่มี Organization Chart (โครงสร้างองค์กร) แบบบริษัททั่วไป แต่ผมจะเสนอการนำอีกแนวทางหนึ่ง แต่ขอบอกก่อนว่าการวิธีการนำแบบเดียวไม่อาจเป็นคำตอบได้ เพราะการนำก็ขึ้นอยู่กับผู้ตามด้วยครับ หากท่านเจอผู้ตามที่ค่อนข้างดื้อ ที่เอาแต่ใจตัวเอง ไม่ฟังใคร ท่านจะนำเขาอย่างไร? หรือถ้าท่านเจอผู้ตามที่มีนิสัยเอกเทศ ชอบวิพากษ์วิจารณ์และคิดแต่เรื่องลบๆละ? หรือ เจอผู้ตามที่ดีหน่อยเชื่อฟังและเป็นผู้ตามที่ดี แต่ไม่ค่อยคิดสร้างสรรค์รอคำสั่งอย่างเดียวท่านจะทำอย่างไร?

เราจะใช้วิธีเดียวนำคนกลุ่มๆหนึ่งไม่ได้ หรือบอกว่าวิธีนี้ดีที่สุด ดีกว่าวิธีอื่นไม่ได้ครับ มันอยู่ที่ สถานการณ์และคนที่ตามเรา คนคือตัวแปร เพราะคนหนึ่งคนนั้นมีหลายเรื่องมาเกี่ยงข้อง เช่น ครอบครัวของเขา การเงินและนิสัย ผมจึงอยากบอกว่าไม่มีวิธีไหนดีที่สุด แต่เราสามารถปรับปรุงและประยุกต์หาวิธีที่เหมาะสมสำหรับการนำ ณ ช่วงเวลาและสถานการณ์ขณะนั้นได้  สิ่งนี้จะสอนให้ผู้นำเรียนรู้ที่จะแก้ไขปัญหาได้อย่างมีประสิทธิภาพ แม้ผลอาจจะไม่ออกมาดีที่สุด แต่สุดท้ายหัวใจของการเป็นผู้นำคือเอาชนะใจทีมงานและรักทีมงานซึ่งพวกเขาจะสัมผัสถึงความรักของผู้นำได้ครับ

เขียนโดย อ.เจริญ ยธิกุล

Picture’s source: http://www.blogging4jobs.com/business/learn-and-lead-with-project-management

ผมอยากให้เราลองนึกภาพว่าเราจะเติมน้ำให้เต็มขวดสี่สิบขวดที่วางเรียงบนโต๊ะตัวหนึ่ง เป้าหมายคือเติมน้ำให้เต็มทุกขวด คุณจะเอาสายยางฉีดพ่นน้ำบนขวดเหล่านั้น หรือจะเอาสายยางจ่อทีละขวด เรื่องนี้ท้าทายให้ผมคิดว่า หากเรามีผู้ตามน้อยแต่คัดคนที่มีคุณภาพ ก็เหมือนเราเอาสายยางจ่อเติมทีละขวด ถ้าเราอยากมีผู้ตามมากๆ แล้วต้องพ่นน้ำใส่ไปมา น้ำอาจเข้าขวดบางไม่เข้าบางขวด ท่านก็จะได้ผู้นำที่ไม่มีประสิทธิภาพมากนัก เหมือนขวดที่มีน้ำ แต่น้ำไม่เต็มขวด

ที่พูดแบบนี้ก็กำลังให้กำลังใจแก่ ผู้นำที่กำลังนำ คนกลุ่มเล็กๆ ว่าอย่าท้อใจและอย่าดูหมิ่นสิ่งเล็กๆ เพราะ ปราสาท ราชวังก็เริ่มต้นด้วย อิฐเพียงก้อนแรกก้อนเดียว แล้วค่อยๆเสริมสร้างก่อทีละก้อน ทีละก้อน จน ใหญ่โตเป็นราชวังได้  มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าท่านนำคนกลุ่มน้อยหรือกลุ่มมาก แต่อยู่ที่ประสิทธิภาพกับคุณภาพ ชิวิต เวลา ที่ท่านมีอยู่ ท่านสามารถเสริมสร้างผู้ตามของท่านได้ดีแต่ไหน  เรื่องนี้เป็นศิลปะและเป็นศาสตร์อย่างหนึ่งในชีวิตของผู้นำเลยครับ  เพราะชีวิตผู้นำก็บ่งบอกเป็นอย่างชัดแจ้งแล้วว่า ผู้นำต้องเสียสละและอดทนมากกว่า จ่ายราคาสูงกว่า และต้องมีความรักมากกว่าผู้ตาม

ถึงแม้ท่านจะนำคนเพียงคนเดียว ถ้าคนนั้นคือลูกของท่านหรือใครก็ช่าง พวกเขาต่างคาดหวังสองเรื่องคือ คุณภาพชีวิตของท่านที่แสดงให้เห็นและความสามารถในการทำหรือเป็นตัวอย่างที่เขาจะเรียนแบบหรือเรียนรู้ได้ แล้ววันนี้ท่านพร้อมที่จะนำและเสริมสร้างตัวเองในการเป็นแม่แบบและสำแดงชีวิตของท่านแล้วหรือยัง?

Picture’s source: www.google.com

ผมอยากให้เราลองนึกภาพว่าเราจะเติมน้ำให้เต็มขวดสี่สิบขวดที่วางเรียงบนโต๊ะตัวหนึ่ง เป้าหมายคือเติมน้ำให้เต็มทุกขวด คุณจะเอาสายยางฉีดพ่นน้ำบนขวดเหล่านั้น หรือจะเอาสายยางจ่อทีละขวด เรื่องนี้ท้าทายให้ผมคิดว่า หากเรามีผู้ตามน้อยแต่คัดคนที่มีคุณภาพ ก็เหมือนเราเอาสายยางจ่อเติมทีละขวด ถ้าเราอยากมีผู้ตามมากๆ แล้วต้องพ่นน้ำใส่ไปมา น้ำอาจเข้าขวดบางไม่เข้าบางขวด ท่านก็จะได้ผู้นำที่ไม่มีประสิทธิภาพมากนัก เหมือนขวดที่มีน้ำ แต่น้ำไม่เต็มขวด

ที่พูดแบบนี้ก็กำลังให้กำลังใจแก่ ผู้นำที่กำลังนำ คนกลุ่มเล็กๆ ว่าอย่าท้อใจและอย่าดูหมิ่นสิ่งเล็กๆ เพราะ ปราสาท ราชวังก็เริ่มต้นด้วย อิฐเพียงก้อนแรกก้อนเดียว แล้วค่อยๆเสริมสร้างก่อทีละก้อน ทีละก้อน จน ใหญ่โตเป็นราชวังได้  มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าท่านนำคนกลุ่มน้อยหรือกลุ่มมาก แต่อยู่ที่ประสิทธิภาพกับคุณภาพ ชิวิต เวลา ที่ท่านมีอยู่ ท่านสามารถเสริมสร้างผู้ตามของท่านได้ดีแต่ไหน  เรื่องนี้เป็นศิลปะและเป็นศาสตร์อย่างหนึ่งในชีวิตของผู้นำเลยครับ  เพราะชีวิตผู้นำก็บ่งบอกเป็นอย่างชัดแจ้งแล้วว่า ผู้นำต้องเสียสละและอดทนมากกว่า จ่ายราคาสูงกว่า และต้องมีความรักมากกว่าผู้ตาม

ถึงแม้ท่านจะนำคนเพียงคนเดียว ถ้าคนนั้นคือลูกของท่านหรือใครก็ช่าง พวกเขาต่างคาดหวังสองเรื่องคือ คุณภาพชีวิตของท่านที่แสดงให้เห็นและความสามารถในการทำหรือเป็นตัวอย่างที่เขาจะเรียนแบบหรือเรียนรู้ได้ แล้ววันนี้ท่านพร้อมที่จะนำและเสริมสร้างตัวเองในการเป็นแม่แบบและสำแดงชีวิตของท่านแล้วหรือยัง?

เขียนโดย อ.เจริญ ยธิกุล

Picture’s source: www.google.com

อย่าดูถูกตัวเองว่าท่านไม่ใช่ผู้นำ เพราะในความหมายของผม ผมคิดว่าทุกคนเป็นผู้นำได้ เพียงแต่ว่าท่านจะมีศักยภาพในการนำระดับไหนและนำคนได้จำนวนเท่าไร แต่หากท่านนำ สอน ชี้แนะ สักหนึ่งคนขึ่นไป ท่านก็เป็นผู้นำแล้ว ดังนั้นในบทความของผม ผมอยากจะหนุนใจผู้นำทุกระดับ การมีแค่คนเดียวติดตามท่าน แค่นั้นก็มีค่ามากแล้ว มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นเรื่องของคนสองคน ที่ผู้ตามยินดีตามท่าน และท่านเองยินดีที่จะนำเขา ดังนั้นขบวนการนำจึงเริ่มขึ่นเมื่อมีผู้นำและผู้ตาม นอกจากนี้ยังรวมไปถึงช่วงระยะเวลาในการนำ เพราะในการนำนั้น ผู้นำมีหลายแบบครับ เช่น เป็นผู้ชี้นำ ฝ่าย จิตใจ กำลังใจ หรือ จิตวิญญาณ  หรือ นำในรูปแบบเป็นโค็ช  หรือ ผู้ให้คำปรึกษา หรือ รูปแบบเป็นแม่แบบ หรือ ในรูปแบบพี่เลี้ยง ที่อยู่เคียงข้าง หรือรูปแบบของครูในชั้นเรียน  หรือแบบพ่อแม่ฝ่ายวิญญาณ(สำหรับกลุ่มที่เชื่อในศาสนา) หรือในรูปแบบผู้สนับสนุน  แต่ละบทบาทก็ทำหน้าที่ต่างกัน และมีวาระเวลาที่ต่างกัน บางคนอาจอยู่ช่วงสั้นหรือยาว  บางคนอาจทำได้ทั้งสองหรือสามแบบ บางคนอาจทำได้แบบเดียว บางคนอาจอยู่กับเรานานมาก บางคนเหมือนลิขิตจากสวรรค์(พระเจ้า)ส่งมาให้ภายในเวลาช่วงสั้นๆ แต่ทั้งหมดล้วนมีผลดีต่อชีวิตของเราทั้งสิ้น เพราะไม่มีเรื่องบังเอิญสำหรับชีวิตคริสเตียน

เราทุกคนมีคนรอบข้างมากมาย การนำคนแต่ละคนก็แตกต่างกันไป คนเราไม่ใช่หุ่นยนต์หรือตุกตาที่เราจะจับพวกเขาให้ทำเหมือนกันหมดได้ แต่ละคนมีศักยภาพหรือความเข้าใจไม่เท่ากัน  ดังนั้นการนำย่อมมีวิธีการหรือศิลปะที่จะนำคนหลากหลาย หลากความสามารถเหล่านี้ให้เติบโตไปด้วยกันได้อย่างสมดุลย์ครับ

Picture’s source: http://nicholsoncartoons.com.au/faces-totems-do-they-make-leaders-adams-550wb.html

อย่าดูถูกตัวเองว่าท่านไม่ใช่ผู้นำ เพราะในความหมายของผม ผมคิดว่าทุกคนเป็นผู้นำได้ เพียงแต่ว่าท่านจะมีศักยภาพในการนำระดับไหนและนำคนได้จำนวนเท่าไร แต่หากท่านนำ สอน ชี้แนะ สักหนึ่งคนขึ่นไป ท่านก็เป็นผู้นำแล้ว ดังนั้นในบทความของผม ผมอยากจะหนุนใจผู้นำทุกระดับ การมีแค่คนเดียวติดตามท่าน แค่นั้นก็มีค่ามากแล้ว มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นเรื่องของคนสองคน ที่ผู้ตามยินดีตามท่าน และท่านเองยินดีที่จะนำเขา ดังนั้นขบวนการนำจึงเริ่มขึ่นเมื่อมีผู้นำและผู้ตาม นอกจากนี้ยังรวมไปถึงช่วงระยะเวลาในการนำ เพราะในการนำนั้น ผู้นำมีหลายแบบครับ เช่น เป็นผู้ชี้นำ ฝ่าย จิตใจ กำลังใจ หรือ จิตวิญญาณ  หรือ นำในรูปแบบเป็นโค็ช  หรือ ผู้ให้คำปรึกษา หรือ รูปแบบเป็นแม่แบบ หรือ ในรูปแบบพี่เลี้ยง ที่อยู่เคียงข้าง หรือรูปแบบของครูในชั้นเรียน  หรือแบบพ่อแม่ฝ่ายวิญญาณ(สำหรับกลุ่มที่เชื่อในศาสนา) หรือในรูปแบบผู้สนับสนุน  แต่ละบทบาทก็ทำหน้าที่ต่างกัน และมีวาระเวลาที่ต่างกัน บางคนอาจอยู่ช่วงสั้นหรือยาว  บางคนอาจทำได้ทั้งสองหรือสามแบบ บางคนอาจทำได้แบบเดียว บางคนอาจอยู่กับเรานานมาก บางคนเหมือนลิขิตจากสวรรค์(พระเจ้า)ส่งมาให้ภายในเวลาช่วงสั้นๆ แต่ทั้งหมดล้วนมีผลดีต่อชีวิตของเราทั้งสิ้น เพราะไม่มีเรื่องบังเอิญสำหรับชีวิตคริสเตียน

เราทุกคนมีคนรอบข้างมากมาย การนำคนแต่ละคนก็แตกต่างกันไป คนเราไม่ใช่หุ่นยนต์หรือตุกตาที่เราจะจับพวกเขาให้ทำเหมือนกันหมดได้ แต่ละคนมีศักยภาพหรือความเข้าใจไม่เท่ากัน  ดังนั้นการนำย่อมมีวิธีการหรือศิลปะที่จะนำคนหลากหลาย หลากความสามารถเหล่านี้ให้เติบโตไปด้วยกันได้อย่างสมดุลย์ครับ

เขียนโดย อ.เจริญ ยธิกุล

Picture’s source: http://nicholsoncartoons.com.au/faces-totems-do-they-make-leaders-adams-550wb.html

ภาพประกอบเพื่ออรรถรสในการอ่าน-ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับบทความ

อีกไม่กี่เดือนก็จะสิ้นปีแล้ว แปดเดือนที่ผ่านมาบางคนอาจจะคิดว่าตนเองทำงานยังไม่เต็มที่, ไม่เป็นที่น่าพอใจ, ไม่ค่อยตรงเป้าเท่าไร อาจเกิดความท้อแท้ อยากเปลี่ยนงานที่ทำให้เจริญมากยิ่งขึ้น แต่ตรงกันข้าม บางท่านอาจรู้สึกพึงพอใจในผลงานของเดือนที่ผ่านมา และบางท่านอาจไม่ค่อยชอบงานที่ทำก็ได้ ใช่ไหมครับ…

1. มันเป็นเพียงก้าวแรกเท่านั้นเอง
อย่ายึด หรือภูมิใจ ติดกับความสำเร็จที่ผ่านมามากเกินไป ให้ตระหนักว่ามันเป็นเพียงก้าวแรกแห่งการเริ่มต้นในงานที่ยิ่งใหญ่ ที่เราต้องพบอีกในภายหน้า มีคนถามธอร์วาลเซน ปฏิมากรผู้มีชื่อเสียงชาวเดนมาร์กว่า “คุณคิดว่างานชิ้นไหนครับที่เป็นอนุสาวรีย์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของคุณ” เขาตอบทันทีว่า “ยังไม่ได้ทำครับ ผมคิดว่าชิ้นต่อไปนี้แหละ” เปาโลยึดถือเสมอว่า “ข้าพเจ้าไม่ถือว่า ข้าพเจ้าได้ฉวยไว้ได้แล้ว แต่ข้าพเจ้าทำอย่างหนึ่งคือลืมสิ่งที่ผ่านพ้นมาแล้วเสีย และโน้มตัวออกไปหาสิ่งที่อยู่ข้างหน้า” (ฟป.3:13)

2. ทุกอย่างมีวาระ
“แต่วาระและโอกาสมีมาถึงเขาทุกคน” (ปญจ.9:11) ใช่ว่าเราจะตกต่ำ ผิดพลาด ผิดหวังตลอดไป แต่ให้เราเตรียมพร้อมที่พบกับความสำเร็จที่จะมาถึงเช่นกัน ข้าพเจ้าอยากให้ท่านรู้จักชายคนหนึ่ง เขาประกอบธุรกิจล้มเหลวในปี 1831, พ่ายแพ้การเลือกตั้งปี 1832, ธุรกิจล้มเหลวอีกในปี 1833, ได้รับเลือกเข้าสภาปี 1834, คนรักตายปี 1835, เป็นโรคประสาทเสื่อมปี 1836, พ่ายแพ้การเลือกตั้งเป็นประธานสภาปี 1838, ไม่ได้เข้ารับเลือกตั้งปี 1840, ไม่ได้เป็นพนักงานที่ดินปี 1843, ได้รับเลือกตั้งเข้าสภาคองเกรสปี 1845, ไม่ได้เลือกเข้าสภาซีเนตปี 1855, ไม่ได้เป็นรองประธานาธิบดีปี 1856, แต่ต่อมาในปี 1860

บุรุษผู้นั้นคือ อับราฮัม ลินคอล์น ได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกาครับ 30 ปี แห่งความอดทน เพียรมานะ พยายามและรอคอย อย่าคิดว่าหมดหวัง พระเจ้าไม่อวยพร โมเสสเองซึ่งเป็นผู้รับใช้พระเจ้าผู้ยิ่งใหญ่และสัตย์ซื่อ กว่าจะเป็นผู้ทำงานใหญ่ได้ ต้องไปเลี้ยงแกะถึง 40 ปี

3. อย่าลืมความยินดี
สมัยที่มาร์ติน ลูเธอร์ยังมีชีวิตอยู่นั้น ท่านเป็นคนที่มีใบหน้าเศร้าหมองมาก เนื่องจากการต่อสู้เพื่อความเชื่อของท่านและถูกต่อต้าน” ภรรยาของท่านได้เห็นท่านมีใบหน้าเศร้าหมองอยู่ตลอดเวลานั้น วันหนึ่ง เธอจึงแต่งชุดดำ ลูเธอร์จึงถามเธอว่า “ทำไมเธอจึงแต่งชุดดำ” เธอตอบว่า “เธอไว้ทุกข์ให้กับพระเยซู เพราะพระองค์ตายเสียแล้ว” ลูเธอร์ตกใจมาก กล่าวตอบว่า “พระเยซูทรงพระชนมอยู่ พระองค์ทรงเป็นพระเจ้า เธอควรจะปิติยินดีต่างหาก” ภรรยาท่านจึงตอบว่า “แล้วทำไมใบหน้าของเธอจึงเศร้าหมองนัก เหมือนกับว่าพระเยซูตายเสียแล้ว” ลูเธอร์คิดได้ จากนั้นท่านก็เปลี่ยน มีใบหน้าที่สดใสและเต็มไปด้วยความหวัง เพราะพระเยซูคริสต์ทรงพระชนม์อยู่ และช่วยเราได้ในทุกสิ่ง

ภาพประกอบเพื่ออรรถรสในการอ่าน-ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับบทความ

อีกไม่กี่เดือนก็จะสิ้นปีแล้ว แปดเดือนที่ผ่านมาบางคนอาจจะคิดว่าตนเองทำงานยังไม่เต็มที่, ไม่เป็นที่น่าพอใจ, ไม่ค่อยตรงเป้าเท่าไร อาจเกิดความท้อแท้ อยากเปลี่ยนงานที่ทำให้เจริญมากยิ่งขึ้น แต่ตรงกันข้าม บางท่านอาจรู้สึกพึงพอใจในผลงานของเดือนที่ผ่านมา และบางท่านอาจไม่ค่อยชอบงานที่ทำก็ได้ ใช่ไหมครับ…

1. มันเป็นเพียงก้าวแรกเท่านั้นเอง
อย่ายึด หรือภูมิใจ ติดกับความสำเร็จที่ผ่านมามากเกินไป ให้ตระหนักว่ามันเป็นเพียงก้าวแรกแห่งการเริ่มต้นในงานที่ยิ่งใหญ่ ที่เราต้องพบอีกในภายหน้า มีคนถามธอร์วาลเซน ปฏิมากรผู้มีชื่อเสียงชาวเดนมาร์กว่า “คุณคิดว่างานชิ้นไหนครับที่เป็นอนุสาวรีย์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของคุณ” เขาตอบทันทีว่า “ยังไม่ได้ทำครับ ผมคิดว่าชิ้นต่อไปนี้แหละ” เปาโลยึดถือเสมอว่า “ข้าพเจ้าไม่ถือว่า ข้าพเจ้าได้ฉวยไว้ได้แล้ว แต่ข้าพเจ้าทำอย่างหนึ่งคือลืมสิ่งที่ผ่านพ้นมาแล้วเสีย และโน้มตัวออกไปหาสิ่งที่อยู่ข้างหน้า” (ฟป.3:13)

2. ทุกอย่างมีวาระ
“แต่วาระและโอกาสมีมาถึงเขาทุกคน” (ปญจ.9:11) ใช่ว่าเราจะตกต่ำ ผิดพลาด ผิดหวังตลอดไป แต่ให้เราเตรียมพร้อมที่พบกับความสำเร็จที่จะมาถึงเช่นกัน ข้าพเจ้าอยากให้ท่านรู้จักชายคนหนึ่ง เขาประกอบธุรกิจล้มเหลวในปี 1831, พ่ายแพ้การเลือกตั้งปี 1832, ธุรกิจล้มเหลวอีกในปี 1833, ได้รับเลือกเข้าสภาปี 1834, คนรักตายปี 1835, เป็นโรคประสาทเสื่อมปี 1836, พ่ายแพ้การเลือกตั้งเป็นประธานสภาปี 1838, ไม่ได้เข้ารับเลือกตั้งปี 1840, ไม่ได้เป็นพนักงานที่ดินปี 1843, ได้รับเลือกตั้งเข้าสภาคองเกรสปี 1845, ไม่ได้เลือกเข้าสภาซีเนตปี 1855, ไม่ได้เป็นรองประธานาธิบดีปี 1856, แต่ต่อมาในปี 1860

บุรุษผู้นั้นคือ อับราฮัม ลินคอล์น ได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกาครับ 30 ปี แห่งความอดทน เพียรมานะ พยายามและรอคอย อย่าคิดว่าหมดหวัง พระเจ้าไม่อวยพร โมเสสเองซึ่งเป็นผู้รับใช้พระเจ้าผู้ยิ่งใหญ่และสัตย์ซื่อ กว่าจะเป็นผู้ทำงานใหญ่ได้ ต้องไปเลี้ยงแกะถึง 40 ปี

3. อย่าลืมความยินดี
สมัยที่มาร์ติน ลูเธอร์ยังมีชีวิตอยู่นั้น ท่านเป็นคนที่มีใบหน้าเศร้าหมองมาก เนื่องจากการต่อสู้เพื่อความเชื่อของท่านและถูกต่อต้าน” ภรรยาของท่านได้เห็นท่านมีใบหน้าเศร้าหมองอยู่ตลอดเวลานั้น วันหนึ่ง เธอจึงแต่งชุดดำ ลูเธอร์จึงถามเธอว่า “ทำไมเธอจึงแต่งชุดดำ” เธอตอบว่า “เธอไว้ทุกข์ให้กับพระเยซู เพราะพระองค์ตายเสียแล้ว” ลูเธอร์ตกใจมาก กล่าวตอบว่า “พระเยซูทรงพระชนมอยู่ พระองค์ทรงเป็นพระเจ้า เธอควรจะปิติยินดีต่างหาก” ภรรยาท่านจึงตอบว่า “แล้วทำไมใบหน้าของเธอจึงเศร้าหมองนัก เหมือนกับว่าพระเยซูตายเสียแล้ว” ลูเธอร์คิดได้ จากนั้นท่านก็เปลี่ยน มีใบหน้าที่สดใสและเต็มไปด้วยความหวัง เพราะพระเยซูคริสต์ทรงพระชนม์อยู่ และช่วยเราได้ในทุกสิ่ง